جذبه

وقتی آدم lost می شود (1)

jazbeh — Tue, 10 Nov 2009 17:54:09 GMT

+ در عبور +

فصل چهارم سربال Lost را هم تمام کردم. می توانم فصل پنجم را که تازه روی DVD اینجا آمده است , دنبال کنم. گوبا فصل ششم تازه پخشش از تلویزیون آمریکا تمام شده است و فصل هفت و هشت در حال پخش است. در ویکی پدیا خواندم که فصل 9 هم سال 2010 می آید!!!

اما من دیگر داستان را دنبال نمی کنم. دلیل اینکه چرا جریان فیلم تا این حد کشدارررررررر است, شاید فقط بخاطر جذب مخاطب باشد. Lost یکی از پر بیننده ترین سری های تلویریونی سال های اخیر است. اما به اعتقاد من - به عنوان یک مخاطب عادی که برای دنبال کردن سریال های تلویزیونی دلیل محکمی احتیاج دارد - داستان از فصل اول به بعد جذابیت اولیه ی خود را از دست داد و توالی عجیب و غریب حادثه ها, ورود شخصیت های جدید فقط برای سرگرم کردن مخاطب بود. هرچند تکه های گمشده ی Puzzle کم کم کامل می شود , داستان جذاب می شود. اما یک سوال بزرگ اینجاست که چرا اصولا اینقدر ماجرا کش پیدا می کند؟

هنوز نقدهای فیلم را نخوانده ام - گرفتاری های دانشگاه ادامه دارد- اما امروز می خواهم قسمتی از تحلیل خودم را از ماجرا بنویسم.

ماجرای Lost به طور خلاصه این است که پرواز شماره ی 815 شرکت Oceanic از مقصد سیدنی به لس آنجلس دچار سانحه می شود. خلبان که از شش ساعت قبل ارتباط خود را با برج کنترل از دست داده بوده , در حال پرواز به سمت جزیره ی Fiji - منطقه ی بسیار زیبایی در اقیانوس آرام نزدیک استرالیا - بوده است که سانحه اتفاق می افتد. هواپیما دو نیم می شود و سر آن به یک سمت جزیره ی اسرار آمیز می افتد و ته آن در سمت دیگر جزیره. نجات یافتگان - 48 نفر ته نشین هواپیما - به امید اینکه گروه های کمک هر لحظه سر خواهند رسید , در ساحل یک هفته ای به انتظار می نشینند. غافل از اینکه این یک جزیره ی عادی نیست و حساب اتفاق ها با تعریف های دنیای بیرون فرق می کند. داستان با تلاش های مختلف نجات یافتگان برای ارنباط با دنیای بیرون ادامه پیدا می کند. کم کم ساکنان دیگر جزیره - زنی که 16 سال در جزیزه گم شده است یا جنازه های انسان هایی که با انواع وسیله ها دچار سانحه شده اند - این باور را به نجات یافتگان می دهد که هیچ راه فراری از جزیره نیست. هرچند پیچیدگی های داستان از فصل دو , با ورود The others - گروهی که در جزیره دارای امکانات ارتباطی با دنیای خارج هستند - بیشتر می شود. شخصیت پشت شخصیت به داستان اضافه می شود . حرف حساب The others این است که کسی که از راز این جزیره آگاه است نباید از آن خارج شود. آنها با انتخاب خود به جزیره آمده اند و از زندگی در آن خوشحالند. این میان کش و قوس زیادی بین نجات یافتگان و دیگران پیش می آید.در پایان فصل چهارم , پس از حوادث بسیاری که برای شخصیت های متعدد اتفاق افتاده , شش نفر از نجات یافتگان پس از 90 روز از جزیره خارج می شوند این در حالی که جلوی چشم در هلوکوپتر آنها جزیره محو می شود!!! آنها قراری با یکدیگر می گذارند که از جزیره و آنچه در این 90 روز اتفاق افتاده چیزی به دنیای بیرون نگویند. چرا که با شناخته شدن جزیره ای که دیگر انها هم جای جدیدش را نمی دانند,جان دیگر افراد ساکن آن به خطر می افتد. اما در انتهای فصل چهارم , هر کدام از این شش نفر در زندگی واقعی پس از سه سال دچار مشکلات فراوان می شوند. چرا که در قبال آدم هایی که در جزیره پشت سر مانده اند, احساس مسئولیت می کنند. و قانون برای برگشتن به جزیره این است که هر شش نفر با هم برگردند. احساس می کنم باقی داستان در فصل های بعد تلاشی ست که این افراد برای برگشتن می کنند و اینکه دوباره چه اتفاق هایی خواهد افتاد...

اینکه فقط خلاصه داستان تا فصل چهار به زبان خودم بود!!! در پست بعدی نقدم را هم می نویسم.

+++

پست قبلی را کمی تلخ نوشتم. خودم می دانم.بگذارید به حساب "روز مبادایی که کم می آوری"

+++

من همچنان سعی در رفع مشکل ناخوانی وبلاگ هستم. نمی فهمم چرا رنگ نوشته ها برای شما مشکی است!؟!من رنگ سفید اینجا می بینم!!!! لطفا بیشتر نظر دهید که مشکل را با هم حل کنیم.

سیلی

jazbeh — Mon, 09 Nov 2009 13:59:17 GMT

+در عبور... +

کتاب را تمام کردم.

داستان در سال 1946 در لندن اتفاق می افتد. زن سی ساله ی نویسنده ای که طی دربافت نامه های متعددی که از ساکنان یک جزیزه ی بین مرزی فرانسه و انگلیسی, علاقه مند به نوشتن کتاب درباره ی روزهای اشغال جزیره توسط آلمان ها در جنگ جهانی دوم می شود. نیمی از داستان زمانی اتفاق می افتد که او به جزیره می رود و با ساکنان جزیره زندگی می کند.

در میانه ی روایت روزهای اشغال, جریان زندگی Juliet هم عوض می شود. او زندگی لندن را رها می کند و در جزیره می ماند نا برای همیشه نویسنده باقی بماند. او سرپرستی کودک Elizabeth قهرمان زن جزبره که به دست نازی ها کشته شده را به عهده می گیرد و با Dawsey , اولین کسی که از جزیره برای او نامه نوشت , ازدواج می کند.

بیشترین جذابیت کتاب برایم نحوه روایت آن بود. داستان با نامه نگاری های Juliet به دیگران و دیگران به او جلو می رود. هیچ راوی داستان انسانی یا دانای کل ندارد. بنابراین آدم ها و موقعیت ها از دیدگاه های مختلف بررسی می شوند. نقطه ی دیگر قوت داستان تراژدی هایی ست که در زمان اشغال آلمان ها اتفاق افتاده است. بلایی که سر زنان و مردان کارگر می آوردند, الخصوص زنان... , دور کردن کودکان از خانواده ها به مدت سه سال, گرسنگی و قحطی خود سربازان آلمانی که به گوشت گربه و سگ متوسل می شدند و...

لحن شیرین نامه ها و چاشنی ظنز آنها , خصوصا در بخش اول , سرخوشی خاصی به خواننده می دهد. گو اینکه از نیمه ی سوم کتاب که Juliet قهرمان اصلی کتابش - الیزابت - را پیدا می کند و خواستگار سمج پولدارش بخاطر کودک الیزابت رد می کند, داستان جذابیت اولیه اش را از دست می دهد. من آخر داستان را دوست نداشتم. همه چیز خیلی سریع اتفاق می افتد. همه چیز هم به خوشی ختم می شود. شتابزدگی بدی در بخش های پایانی کتاب است .

متاسفانه ی نویسنده ی کتاب - Marry Ann در سن 70 سالگی - بخاطر بیماری و کهولت نمی تواند کتاب را تمام کند. خواهرزاده ی او به کمک می آید و بخش های پایانی را تکمیل می کند. نویسنده در سال 2008 پیش از انتشار کتاب از دنیا می رود...

+++

شب تبداری است. هوا خیلی گرم شده است. کسلم...دلم می خواهد تمام شب بیدار بمانم و بنویسم و بخوانم . اما گیوتین تکمیل پروژه آزادی ام را گرفته است. از اینهمه اجبار خسته ام...امروز با استاد راهنما کمی قیل و قال کردم...بعد رفتم یک ساعت کافه ی مجله ها نشستم و مجله های ادبیات را ورق زدم.

+++

بابا دارد ماشین را از در خانه بیرون می برد. مامان دارد از پله ها پایین می رود. صدایم می کند :

- لیدا جان , شام را برای بابا بگذار. مهراد حالش خوب نیست .من پیش لینا امشب می مانم.

ترق! صدای در حیاط بود.

و منم. تنها در خانه ای بزرگ. با میز صبحانه ی جمع نشده. سرم از کم خوابی شب قبل درد می کند اما دیگر هم نمی توانم دوباره بخوابم.

منم و تمرین دوباره ی زبان. منم و چک کردن ایمیل ها که شاید خبری از محل کاری , دانشگاه آن ور آبی برسد. منم و نگرانی برای مهراد. منم و احساس ناامنی در میان گرفتاری های خانواده. منم واحساس اینکه هیچ گاه نمی توانم سد زبان را بشکنم. منم و انتظار که دوستی یادم کند... راستی چرا همه ی دوستانی ست که حالا خیلی زود به زود در غربت یادم می کنند, آن روزها نبودند؟!!.منم و تنهایی...تنهایی عریان بدون عشق...

+++

نه! اینجا به اندازه ی روزهای ایران ناامید و تنها نیستم...

+++

این ها برای خودم نوشتم. برای اینکه یادم بیاید از کدام درجه ی تنهایی و ناامیدی, به همان روزن امید دل بستم.

این ها را برای تویی نوشتم که فکر می کنی چقدر راحت این روزهای به ذن تو آفتابی را ملاقات کردم.

این ها نوشتم که چرا که می دانم تو هم مثل من دنیا را کوچک به اندازه ی پنجره ی اتاقت می بینی و غمت را بزرگ تر از همه ی آدم ها...

این ها نوشتم برای اینکه سیلی محکمی به خودم بزنم.

پ.ن : دوستانی گله از ناخوانایی وبلاگ کرده اند. پیشنهادم این است که ویلاگ با browser firefox باز کنند. من طراحی صفحه را با آن کرده ام و مشکلی در اینجا نمی بینم.Internet Explorer ساختار یعضی از وب سایت ها را به هم می ریزد. ایران هم که بودم از IE فرار می کردم. به عنوان یک مهندس کوچک کامپیوتر از من بپذیرید که browser خود را به طور کلی عوض کنید.نسخه ی رایگان را می توانید از اینترنت دانلود کنید. اگر مشکل همچنان ادامه داشت, طراحی قالب را عوض می کنم.

خبری نیست

jazbeh — Tue, 03 Nov 2009 06:09:56 GMT

+شرح حال +

این روزها کتاب می خوانم و فیلم می بینم. Lost که مثل اعتیاد رهایم نمی کند. می خواهم بدانم آخر این ماجرای کشداررررررررر چه می شود! season اول که تمام شد به فکر پشت داستان احسنت گفتم. به شخصیت پروری و توالی اتفاق ها . اما از واقعا چرا کاری که به ان زیبایی شروع شده با این همه دگرگونی و ماجرا در ماجرا دنبال شود؟...دارم نقدهای سریال را هم دنبال می کنم.

اما کتابی که می خوانم, کمال لذت و رنج را به همراه دارد. خواندن جنایات نازی ها در 1944 در دهکده ی لب مرز فرانسه از زبان ساکنان دهکده , هر لحظه پر و خالی ام می کند.به زودی تمام می شود . نقدی بر آن می نویسم.

+++

قالب وبلاگ را هم عوض کردم. از زمینه ی مشکی کامل درش آوردم اما بخاطر زیبایی گل زرد , رنگ مشکی را هنوز می خواهم...

وقتی احساس می کنم

jazbeh — Wed, 28 Oct 2009 01:11:32 GMT

نشسته ام در State Library. ایام امتحانات دانشگاه هاست و هر جا نگاه می کنی جزوه ، کتاب و لپ تاپ باز است و جوانی سری مشغول در آنها! کتابخانه دانشگاه خودم اگر از 9.30 صبح دیرتر بیایی , یک میز خالی پیدا نمی کنی!!!

امروز پناه آوردم اینجا.گرچه 10.30 صبح اینجا هم پر بود اما هم زیستی با قفسه های پر کتاب در این ساختمان قدیمی و زیبا حس و حال قشنگتری از راهروهای تاریک کتابخانه ی RMIT می دهد. خوشبخت من که فقط یک امتحان دارم سه روز دیگر! بگذریم که هنوز شروع نکرده ام و خدا می داند پاس می کنم یا نه!

دیروز حالم عجیب بد بود. رفته بودم استادم را ببینم که پیشرفت پروژه را نشانش دهم .همکلاسی چینی ام آنجا بود. این ترم سه تا درس با هم داشتیم . یادم هست همیشه نیم ساعت دیر می آمد سر کلاس با هدفون گنده اش روی گردن . دانشجوی Honour است. یعنی دانشجویی که دوره ی لیسانسش را در همین دانشگاه تمام کرده . یک سال اضافه می گیرد که ترم دومش باید تز بدهد. بعد می تواند برای phd اقدام کند. اصطلاحا shortcut فوق لیسانس است . می گویند وزارت علوم ایران این مدرک را قبول ندارد. من اصلا دلیلش را نمی توانم بفهمم. Honour یعنی دانشجویی که خیلی در دوره ی لیسانس نمرات بالایی گرفته. یعنی دانشجویی که دارد یک ترم درس های فوق می گذراند و ترم بعد تز می دهد. یک سال پر از فشار و استرس. حالا دانشجوی فوق در یک سال و نیم یا دوسال این مسیر را می رود. انگار کیفیت کار برای ارزیابی مهم نیست. باید حتما درازای مسیر به حد کافی باشد!!!

بگذریم. این همکلاسی محترم از آنجایی که پسر هستند و این عادت آقایون است که خودشان را بزرگ کنند , شروع کرد از تمرین تحویلی های یکی از درس ها صحبت کرد. اینکه آقا دو روز دیر تحویل داده و نمره ی 90 هم گرفته!!! من اول خندیدم. هر یک روز تاخیر 10 درصد نمره کم می شود. به اضافه اینکه سر همین تمرین , شب پروژه برنامه ی من و هم گروهی کار نکرد!!! یعنی اجرا نداشتیم!!! وقت هم نبود که اشکال را پیدا کنیم. روز بعد رفتم به استاد درس, مشکل را گفتم و یک روز تمدید خواستم تا ایراد را پیدا کنم. استاد هم که چینی تشریف دارند , بسیار جوان و همین چهار پنج سال پیش مدرک Phd را گرفته اند , گفت که تمدید ندارم و اگر دوباره روی برنامه کار کنم 10 درصد از نمره ی کل کم می شود...ما هم عطایش را به لقایش بخشیدیم.یادم هست آن موقعproposal اولیه ی تزم بود و به درس های دیگر اهمیت نمی دادم.

دیروز احساس کردم چقدر راحت حقم ضایع شده است . اما از این ماجرا خیلی ناراحت نبودم. بیشتر ازاین ناراحت بودم که نمی توانستم کاری کنم که حقم را بگیرم. باید دوباره می رفتم با استاد چینی صحبت می کردم. با مشاور درسی هم قبلا صحبت کرده بودم و او هم کاری نکرده بود.خلاصه من و هم گروهی ام نمره ی پایینی گرفته بودیم و آن همکلاسی زرنگ چینی 90!

نمی دانم با اینهمه آسمان و ریسمان بافتن , توانسته ام حالم را توضیح دهم یا نه. شاید فکر کنی خب که چی؟ اما اگر به کلیت ماجرا نگاه کنی , به عمق نارحتی امم پی می بری.

دیروز بعد از صحبت با او از دانشگاه زدم بیرون.حالم بد بود. رفتم خانه و به پیشنهاد یکی از دوستانم فیلمRatatouille را دیدم. محصول 2007 Pixar کامپانی. داستان موشی که به دنبال استعداد و علاقه ی خود می رود و آشپزی می کند در یکی از معروف ترین رستوران های پاریس متعلق به آشپز بزرگ Auguste Gusteau که پیامش در زندگی این بود که

Everyone can cook!

یکی از زیباترین و هیجان انگیز ترین کارتون هایی بود که تا کنون دیده بودم . با گرافیک عالی و دیالوگ های محشر. چیزی که بیشتر از خود داستان تحت تاثیرم گذاشت , صحبت های کارگردان و نویسنده فیلم - دارنده ی جایزه ی اسکار برای نویسندگی و کارگردانی The Incredibles - در انتها بود.Brad Bird می گفت : ما باید سعی کنیم توجه مردم را طوری جلب کنیم که چیزها را احساس کنند نه چیزهایی که واقعا هستند.

People should feel the things rather than what they really are

در صحنه ای از فیلم , Remy (موش قصه ) دارد توت فرنگی و پنیر را مزه می کند. بعد این دو طعم را با هم قاطی می کند. به حتی این صحنه قابل لمس است که دلت همان موقع توت فرنگی و پنیر می خواهد!!!!

دلم می خواست من هم این توانایی را داشتم که به استادم , مشاورم و همکلاسی ام نشان دهم که چقدر برای برنامه زحمت کشیدم و لیاقت نمره ی بالا را دارم. دلم می خواست می توانستم آنها را متقاعد کنم که چیزهایی هست که با معیارهای شما جور در نمی آید اما وجود دارند. احساس می شوند.اما اینجا در این دانشکده ی مهندسی خشک , خیلی ها هستند که این چیزها را نمی فهمند. خیلی های هستند که جز دو دوتا چهارتای زندگی , منطق دیگری را نمی فهمند. این وسط اگر کسی تقلب هم کند , جواب برایش دارند. اگر کسی خطا هم کند به حد کافی مجازاتش می کنند!!!

خیلی نوشته ام ...اما انگار سبک شده ام. بگذار کسانی که فکر می کنند زرنگند و قدرت دارند , کمی از روزگار را بتازند. قرار نیست همه ی روزگارم با این اشخاص بگذرد.از اینکه دیگر مجبور به تحمل این قبیل آدم ها نیستم خیلی خوشحالم !

پینوشت : فیلم را از دست ندهید!

خوشی های کوچک

jazbeh — Mon, 19 Oct 2009 09:56:56 GMT

+ شرح حال +

تا نیمه های شب کتاب خواندم. کمی فارسی کمی انگلیسی. با آنکه خوابم می آمد قهوه پشت قهوه که نخوابم. انگار می خواستم به شیوه ی خودم جشن بگیرم. آزادی ام را. سه ترم فوق لیسانس تمام شد. هر چند یک امتحان و گزارش های آخر مانده اما تدریس و کلاس های درس تمام شد. ترم آخر هم تز است که خدا می داند چقدر قراراست فشار بیاورد. برای نوشتن یک proposal پنج صفحه ای , یک ماه وخورده ای می دویدم. حالا خوب خوب می فهمم چرا آنقدر حوزه ی تحقیق در اینجا ارزش دارد. چرا اینقدر Phd جدی است و سخت قبول می کنند. 200 صفحه نوشتن ...تصورش هم سر درد می آورد. همه چیز باید از ذهن تو باشد. راحت بگویم کار هرکسی نیست. به قول خودمان پوست آدم را می کنند...آنطرف قضیه این است که باید جدی دنبالش باشی. عاشق باشی در حوزه ای که می خواهی مطالعه کنی..حرفی ست در دلم که باید بگویم تا سبک شوم.خیلی کم دانشجوی ایرانی مشتاق تحقیق دیدم. خیلی زیاد هستند که می خواهند ادامه دهند یا دارند با بورسیه ادامه می دهند اما اصلا عاشق نیستند. کلاس کار و مدرک را مهم می داند....و جالب که فقط این خلا را در ملیت خودم دیدم...چه همکلاسی های موفقی از ملیت های دیگر داشتم که اصلا تحقیق را نمی خواستند . با آنکه بورسیه راحت می گرفت اما خودش تحقیق را دوست نداشت. حالا کلاس و مدرکش to hell!...

بگذریم که دوباره درد دلم باز می شود و در اخر هیچ چیزی به دنیا وآخرتمان اضافه نمی کند.

" من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم ، حرفی از جنس زمان نشنیدم"

در ادامه ی جشن آزادی , امروز رفتم Sydney Road. خیابان معروف به ترک ها و عرب ها. مسلمان زیاد دارد.از خوشی مردم که محصولات ایرانی را در سوپر مارکت ها دیدم. ترشی یک و یک , رب تک دانه , نبات زعفرانی , پشمک حاجی عبدا... از همه خوشمزه تر قطاب ها و شیرینی ها ی دانمارکی های ایران. همان هایی که بابا از بلوط می گرفت. من عاشقشان بودم. آمدم خانه و با انواع ادویه هایی که بوی ایران می داد , ته چین مرغ درست کردم...هه هه هه ...منتظری دوستی هستم که بیاید و در شادی ام با غذای ایرانی شریک شود.یاد خانه ی مشهد و الهام با آن ته چین های محشرش به خیر.من و زهرا دراز به دراز پای سفره می افتادیم!!!!

پینوشت : می دانم خیلی پرت و پلا نوشتم .اما آنقدر که ترم گذشته اتفاق های بزرگ و حجم درسی سنگین , روحم را فرسایش داده بود , احتیاج داشتم تا اینطوری روزمرگی را تجربه کنم .

تا بعد که جشنم تمام شود و به خود واقعی ام برگردم.

+++

یه چیزی الان یادم آمد که می خواهم اضافه کنم. دقیقا هفته ی پیش همین موقع تو کتابخانه دانشگاه نتیجه ی یکی از تمرین تحویلی های تحقیقم آمد. آنی نبود که انتظار داشتم.خیلی سرش وقت گذاشته بودم.حالم گرفته شد. آنقدر که احساس کردم دیگه رمق ندارم ادامه بدهم .باید همان شب یکی دیگه از تمرین تحویلی ام را تمام می کردم. یادمه گریه کردم. ارام و بی صدا. یادمه احساس می کردم الانه که خفه شم. یادمه می خواستم تو کتابخانه جیغ بکشم. نمی توانی تصور کنی چقدر می تواند درس ها با مشکلات غربت قاطی بشه واز تو یه چیزی بسازه که اصلا نیستی. تنها کاری که کردم به یکی از بهترین دوستانم -دانشجوی دکترا - ایمیل زدم. برایش حالم را توضیح دادم .ازش خواستم فقط چیزی بگه که من را آرام کنه .گفتم از وضعیت خودش بگوید . متن زیر قسمتی از ایمیل اوست.

At the moment in my life I feel very strange. I see a bit of light "at the end of the tunnel" but still there's a long way to go I feel. Sometimes I feel I only have to do very little and it's easy... sometimes I feel the exact opposite. Everyone says that it's normal. But I remember this feeling even from my undergrad times. When I used to pick up an assignment to my hand it feels like the world is going to end but when I keep doing it, I even manage to put finishing touches and polish it before submitting. But the work I'm tackling right now is big... it needs much deeper focus and long term planning... something I'm doing for the first time in my life

صداقت همین نوشته و واقعیت پشت آن کافی بود تا مرا از آن سقوط نجات دهد...

ماجرا همین یک هفته ی پیش بود.خواستم لذت درک لحظه های سخت را با شما در میان بگذارم..

ارائه ...Presentation

jazbeh — Mon, 12 Oct 2009 03:51:40 GMT

+در عبور...+

به نظرم افسرده است .

آماده کردن یک power point ده دقیقه ای چیزی از وقتش را نمی گرفت. اما تمام سه ساعتی که دانشجویان دیگر کلاس ارائه می دادند , آنجا ردیف اول نشسته بود و سرش روی دستانش بود. موهای چرب و چشمان پف کرده. وقتی نوبت او شد , یک ماژیک کمرنگ برداشت و چیزهایی روی تخته نوشت. حرف هایی هم زد. خیلی تلاش کرد.خیلی ناجور همه چیز را قاطی کرده بود . اما هرچه تلاش کردم نتوانستم حتی موضوع پروژه اش را درک کنم. وقتی سکوت محض کلاس را دیدم , فهمیدم دیگران هم مثل من چیزی نفهمیده اند.

خواستم به او بگویم : دیوانه ای مگر اینجا آمده ای و این درس سخت زبان نفهم را می خوانی با این حالت ؟!!!

اما نگفتم. فقط دلم برایش سوخت...شاید کسی باید این را به او بگوید. به او بگوید که یک مدرک ارزش تباه کردن روزهای زندگی ات را ندارد. یک مدرک یا نمره ی بالای HD ارزش در سکوت بودن و رنج کشیدن را ندارد.یک مدرک نباید به قیمت چیزهایی تمام شود که نمی فهمی. باید به بهایی دانشی باشد که به تو بیافزاید...تو را ببالاند...

اما نگفتم. یک ترم همکلاسی بودیم و حتی من اسمش را نمی دانم.

از این دانشجوها در کلاس های مهندسی و علوم پر است...

ترق

jazbeh — Sun, 11 Oct 2009 08:12:18 GMT

+ شرح حال +

شش بعد از ظهر یکشنبه است .از دانشگاه می زنم بیرون. یادم می آید صبح که خودم را به زور می بردم تا آنطرف دیوار های بلند و بدون نور دانشگاه , چقدر دلم می خواست بروم کنار رودخانه و تمام روز را روی چمن ها دراز بکشم و کتاب بخوانم. رمان تازه ای که شروع کردم.

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

سادگی و روانی داستان به اندازه ی پیچیدگی اسمش نیست.

می رسم خانه. آنلاین می شوم بخاطر مامان. اینکه فقط بیاید و اگر زور اینترنت ایران برسد تصویری از او ببینم. نبود. اتاق را جمع و جور می کنم. ملاحفه های و لباس های شسته شده را تا می کنم. تلفن زنگ می خورد. برادرم است . کمی گپ می زنیم. سر حال نیست.

غروب یکشنبه ی دلگیری است . اما هوا عالی ست . هنوز گرم وآفتابی . بعد از ماه ها باد و سرما ...هوس دویدن می کنم.لباس دو می پوشم و از خانه برون می زنم. بدون موسیقی ...دلم سکوت می خواهد. سکوت آرام آرام یکشنبه...

به پارک نزدبک خانه می روم...چند وقت است که سر نزده ام؟ ...آخرین بار قبل ازسفر به ایران بود؟..ایران ... آن صبح لعنتی اعلام نتایج...به صفحه ی لب تاپ وخبر سیاه آن زل زده بودم...چه حرف ها چه روزها چه شب هایی که پس از آن آمدند و رفتند...احساس می کنم چقدر دلم سنگین است...چقدر حرف ناگفته دارم...از ایران ...روزهای قبل از بازگشت ...دیدار خانواده...بعد هم همه ی 21 روز ایران ...می توانم تک تک لحظات را به خاطر آورم

.دیگر نمی دودم. روبروی شهر ایستاده ام و غروب با همه ی زیبایی اش ....

راستی چقدر پر از حرفم... چه شد که دیگر ننوشتم؟ چه شد که دیگر حرف هایم جا ماند ؟...نوشته ام. همه را نوشته ام. همین جا. جایی در همین حافظه ی فیزیکی لب تاپ حرف هایی هست که نوشته ام. ..مجال نیافتم که بگویمشان...یا شاید هم نخواستم که بگویم ..

چه فرقی می کند؟ دلیلش را می گویم...ننوشتم ..مدتی مدید.... تمام ماجرا این است .

اما امروز , این لحظه ی ابدی تنهایی چیزی درونم ترق صدا داد. شکست ....

سکوتم آخر شکست ...

مهلکه

jazbeh — Tue, 19 May 2009 02:44:24 GMT

انسان ها در جزیره های تنهایی خود جدا جدا زندگی می کنند.هر کسی آتش خود بر لب ساحل بر می افروزد. به امید دیدن کشتی شب ها در ساحل می نشینند. اما هیچ کس به اطراف جزیره نگاه نمی کند تا آتش های دیگران را ببیند.

+++

تعداد دانشجویان ایرانی دانشگاه این ترم خیلی زیاد شده است . دیگر در راهروو کتابخانه و لابراتورهای کامپیوتر همه فارسی حرف می زنند.

من از همان ابتدا هم تنهایی را ترجیح می دادم.باورم بر این بود که دوستی های جدید از فرهنگ های دیگر از من آدم بهتری می سازد. اما این ترم بخاطر تدریس و همکلاسی بودن با ایرانی ها , کم کم وارد جمع ها شدم.چندتایی که شاگردم هستند.دیگرانی که همکلاسی ام هستند.

فکر می کنم اگر گروه های مختلف ایرانی را در همین دانشگاه ما بشماریم از کل ایرانی های مقیم اینجا بیشتر شود. با هم نیستیم و هستیم. گروهی اهل مطالعه اند . گروهی گرایش های مذهبی دارند.گروهی به لذت بردن اززندگی معتقدند. گروهی تنها برای مدرک درس می خوانند...و الی آخر.

اینکه هر کدام از این گروهها نسبت به گروه مخالف خودچه جبهه ای می گیرند بماند. اینکه حرف ها و حدیث ها بین این گروها می رود و می آید .اینکه فلانی پشت بهمانی حرف می زند....

قبول دارم که طبیعت آدمی در این است که در همه جا به دنبال مشترک های خود بگرددو البته در جهت رد تفاوت ها بر بیاید .اما این فکر راحتم نمی گذارد که چرا با همه ی تفاوت ها و وجه اشتراک ها , نمی توانیم یک گروه واحد باشیم .نماینده ی واحدی از ایران برای دیگر ملیت هایی که از بیرون ما را نگاه می کنند... دوست دارم بدانم آنها چگونه رنگ به رنگ شدن ایرانی ها را برای خود تحلیل می کنند.

رنج می کشم وقتی اینهمه دوگانگی در آدم ها و رفتارها می بینم. رنج می کشم وقتی مجبورم نقاب بگذارم و خودم نباشم .

می توانم اینجا فقط اینجا درجذبه ی همیشگی خودم فریاد بزنم که چقدر خسته ام از قیل و قال های هموطنانم. از اینهمه قصه های خاله زنکی جمع های ایرانی خسته ام . بدتر از همه آنکه احساس می کنم خودم هم دارد همرنگ این جماعت می شوم. داردهم دسیسه می شوم در داستان بافی و چرند گویی.

این روزها که فشار درس ها و امتحانات هر لحظه بیشتر می شود , فکر مکرر نگاه های نادرست اطرافیان و بعضا عملکرد اشتباه خودم در میزان درجه ی باجمع بودن , راحتم نمی گذارد...و دلم چقدر می گیرد برای جمع های دوستی و مرامی ایران. برای همه ی روزها ی خوب دانشگاه مشهد...انجمن , شب شعرها , محافل کتابخوانی , اردوها ...

باورم در زندگی همیشه بر این بوده است که هرگز خود را در مهلکه ای نیاندازم که پایانش را نمی دانم ...و صادقانه باید اعتراف کنم در جمع دانشجویان ایرانی خارج از کشور احساس ناامنی می کنم. نمی توانم درست و غلط شان را تشخیص دهم...

و برای لیدای این مهلکه نگرانم...

من و تو

jazbeh — Sun, 03 May 2009 22:08:02 GMT

+Minimal+

آن روز با کسی گرم صحبت بود.

اشاره به تو کرد.

بعد چیزی در دلش فرو ریخت .

رشته ی کلامش گم شد.

+++

دلبستگی های اصیل زندگی زمانی به سراغت می آید که پوشالی بودن همه داشته های دیگر برایت مسجل می شود.

+++

برای هزارمین بار آهنگ "گلشیفته " با آن صدای محزون را گوش دادم و از جان گریستم...

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو

به دونقش و به دوصورت به یکی جام من و تو

من و تو بی من و تو جمع شویم از سر ذوق

خوش و فارغ زخرافات پریشان من و تو

دشواری زندگی

jazbeh — Fri, 17 Apr 2009 20:50:13 GMT

ساعت سه صبح بیدار شده ام . بامداد شنبه ی تعطیل .

باید برنامه نویسی را تا ظهر تمام کنم ...اندکی استراحت و بعد Unix را شروع کنم.آن را هم باید تا صبح دوشنبه تمام کنم.

انگشتانم روی کیبرد می روند و می آیند . همه ی نگاهم را داده ام به منطق برنامه ...اما ذهنم بازی بازی های خودش را دارد. داستان کتاب دیشب که قبل از خواب می خواندم , دیروز پر مشغله ی دانشگاه و همه ی گفتگوها با همکلاسی ها ی ایرانی و غیر ایرانی , فیلم دو روز پیش که خیلی احساساتم را درگیر کرد , بلیت الکترونیکی روی میز اتاق و قلقلک بازگشت به ایران و همه ی اتفاقات خوش,...بعد ناگهان یاد یکی از دوستانم می افتم که مدت هاست خبری از هم نداریم...با آنکه به خود قول داده ام تا برنامه را تمام نکردم به اینترنت سر نزنم ,هوس خواندن بلاگش را می کنم. جایی که عادت داشتیم درون همدیگر را بخوانیم , جایی که گاه حرف هایی برای نوشتن بود اما نه گفتن ...که هر دو باور داشتیم : سرمایه ی ماورایی هر کسی حرف هایی ست که برای نگفتن دارد.

وقتی این پست را می خوانم * , به هم می ریزم . آنقدر که دیگر نمی توانم روی برنامه تمرکز کنم. بغض می کنم .از پنجره ی اتاقم به شهر خواب آلوده خیره می شوم ...کاش می شد این لحظه ی آرام را ابدی کرد...کاش هیچ فردایی نمی آمد ...

این نوشته در پاسخ به سوال اوست :

زندگی دو حالت دارد .شاید بیشتر ! اما من تا کنون دو حالتش را فهمیده ام. اینکه آن را جوری دریابی که برایت تعریف می کنند , یا آنکه جوری بفهمی که خودت تعریف می کنی. خیلی ها فکر می کنندانتخاب چگونه فهمیدن زندگی ست که به تو هدف و جهت می دهد. اگر راه اول را برگزینی ,امن تر و آرام تر است .می دانی که چیزهایی در میانه هست که تو را پر و خالی کند.می توانی به قراردادهای تعریف شده اعتماد کنی و نگران هم نباشی . دیگرانی این راه را رفته اند و به سلامت رسیده اند , تو نیز یکی از آنها . اما اگر راه دوم را برگزینی , خودت را در کابوس هرلحظه اشتباه انتخاب کردن قرار می دهی. اینکه گاه به بیراهه بروی ...اینکه گم شوی , شاید دوباره پیدا شوی اما دیگر به راه قبلی بر نگردی , سر از جاده ای تازه در آوری...ودر نهایت. با زهم تویی که تعیین می کنی زندگی را درست فهمیده ای یا نه . هیچ کس نیست که به تو بگوید :راهت درست بوده یا غلط.

من نمی گویم که کدام طریق به سلامت نزدیک تر است که واقعا هم نمی دانم.اما احساس می کنم در هر دو این امکان ها , چیزهایی هست که باید دل ببندی و چیزهایی که باید بگذاری و بروی. در طریق اول باز آن دیگران به تو می گویند که از چه چیز بگذر , از چه چیز نگذر. در طریق دوم تو هستی که تعیین می کنی ...دشواری زندگی از آنجا شروع می شود که مطمئن نباشی آنچه که دل می بندی , ارزش دارد به آنچه که دل بر می داری. از این جاست که رنج ها زاده می شوند. رنج داشتن , رنج از دست دادن ...

اینکه جهان بینی ات در زندگی چگونه باشد , می تواند درمیزان تحمل این رنج ها تاثیر گذار باشد ..

دارم آسمان و ریسمان می بافم که حرف دلم را بگویم .اما چیزی نمی گذارد...احساسی گنگ که از اینجا به بعدش , با مخاطب توست که نتیجه گیری کند .نتیجه گیری من بر می گردد به جهان بینی و طریقی که از ابتدا انتخاب کرده ام , و نتیجه ی گیری تو به انتخاب های تو بر می گردد...

می دانی بغض ام از برای چیست ؟ ...اینکه احتمال دارد همه ی باورها، عقاید ؛ ارزش ها ، داشتن ها و حتی بودن ها , امروز درست باشند و فردا غلط! چرا که نه من , نه تو و نه هیچ کس دیگر نمی داند درست کدام است ...حداقل من اینگونه فکر می کنم

خودم هم مطمئن نیستم چه دارم می گویم اما این احساس گنگ دست از سرم برنمی دارد که همه چیز و همه چیز بستگی به منی دارد که راه را انتخاب می کند. بستگی به منی دارد که رنج ها را می پذیرد .چرا که هیچ کس غیر از خودم نمی تواند مرا قانع کند که در آخر راه را درست آمده ام یا نه ...حتی باور اینکه آیا خدا می تواند جایگرین همه ی از دست دادن ها شود , باز بستگی به من دارد ...

دوست من , سوال تو شاید پاسخ یگانه ای نداشته باشد. از این روست که تو حالت خوب نیست .من نیز هم .همه ی دیگرانی که رنج می کشند نیز هم ...

+++

* هر دم از سویی غمی...

تجربه بودن : محمود مقدسی