جذبه

حرف ها دارم اما...

jazbeh — Tue, 15 Dec 2009 07:30:55 GMT

از سفر برگشته ام. سفرنامه ی کوچکم همراهم بود و همه را نوشتم. اما اینکه همه را دوباره در اینجا تایپ کنم, راستش تنبلی ام می آید.

عکس هایی هم از در وب سایت عکاسی Flicker گذاشتم. لینکش باید کنار صفحه باشد . اما چون قالب را عوض کردم همه چی به هم ریخته. این را به زودی درست می کنم.

سفر عالی بود. برای منی که خسته از شهر و هیاهو و آدم ها بودم . از اینکه دوستانی از ملیت های دیگری هم پیدا کردم خوشحالم.

اما بعد از سفر , پیگیری خبر های ایران خیلی داغانم کرد. اتفاق اخیری که افتاده , عکس العمل هوشمندانه ی جوان ها , همه همه در سرم تکرار می شوند. بغضی خاصی دارم که فقط دلم می خواهد تنها باشم و کتاب بخوانم با بنویسم.

کمی که بهتر شدم, بیشتر می نویسم.

کنفرانس

jazbeh — Wed, 02 Dec 2009 22:40:56 GMT

این روزها بهار استادان و دانشجویان هوش مصنوعی استرالیا است. بیست و دومین کنفرانس هوش مصنوعی در ملبورن برگزار می شود. برای اولین بار است که در چنین فضای علمی شرکت می کنم.

استادان و دانشجویان سراسر دنیا جمع شده اند و درباره ی تحقیق های خود صحبت می کنند. ارائه ی کارهای جدید می دهند. دیروز هم جند تا از دانشحویان ایرانی ارائه های مختلف داشتند. می چرخم بین آدم ها و تحقیق های مختلف. هرکسی هم از تحقیق خودم می پرسد می خندم می گویم : من که هنوز هیچی!...

اشتیاق عجیبی در رگ هایم می دود. از اینکه آدم هایی هستند که عمری بر سر تحقیق و پژوهش می گذارند. به ظاهر آدم های عادی هستند اما وقتی نزدیکشان می شوی , تفاوت ها را احساس می کنی. بعد دلت می خواهد جزئی از آنها شوی. بعد هدف هایت تغییر می کنند و اینگونه است که جریان زندگی ات دچار تلاطم می شود.

....

+++

یک هفته ای نخواهم بود. سفری پیش رو دارم. به جریره ی Tasmania می روم. کمی هم روزهایم را به قیل و قال جوانی و گشت و گذار ...

پ.ن : مصاحبه ی گلشیفته فراهانی را در بی بی سی گوش می دادم. آرزوهایی که در آخر کرد, عجیب دلتنگ ایرانم کرد...

بهانه گیری

jazbeh — Thu, 26 Nov 2009 18:25:56 GMT

+داستان کوتاه+

-خسته شدم از اینکه به چرندیاتت گوش دادم. تو خودت نیستی وقتی این حرف ها را می زنی. یکی کوکت می کنه.

صدای بوق ممتد را که شنید , متوجه شد که ارتباط قطع شده. به دیوار خالی روبرویش خیره شده بود . انگشت سبابه ی دست راستش روی لب هایش بازی می کرد. موبایل را خاموش کرد و به پهلوی دیگر روی تخت چرخید.

چند ساعتی از شب گذشته بود که از خواب بیدار شد. این را از سکوت شب می فهمید. کمی طول کشید تا یادش آمد که آخرین اتفاق قبل از خواب دعوایی بود که با او کرده بود. کامپیوترش هنوز روی میز روشن بود. دختری که عکسش تو وب سایت عکاسی او دیده بود, جری شده بود و زنگ زده بود که چرا؟ او هم صادقانه جواب داده بود که فقط یک مدل بوده. برایش توضیح داده بود که هیچ ارتباطی بین آنها نیست فقط می خواسته که سوژه ی عکاسی اش باشه چون خود او هیچ وقت قبول نکرده بوده.

ته دلش می دانست که دارد راست می گوید.

- از این به بعد دیگه به من گیر نده اگه با فلانی رفتم بیرون یا از بهمانی پیشت حرف زدم.

- من هیچ وقت سر این چیزا بهت گیر ندادم.خودت هم می دانی

-چرا آن شب رفته بودیم رستوران همه ی اوقاتت تلخ بود که از استادم گفتم یا آن روز که سر خرید لباسم با فروشنده حرف می زدم یا آن دفعه که...

– این داستان ها چی سر هم می کنی؟ اصلا چته؟ سر شب که هم دیدیم که حالت خوب بود. یوهو الان این وقت شب زنگ زدی و داری چرت و پرت می گی که چی بشه؟

از تخت بلند شد. لیوان آب را سرکشید. کامپیوتر را خاموش کرد. اتاق که تاریک تاریک شد , بالش را بغل کرد. حرف برادرش پای تلفن همان شب در سرش می پیچید.

- تو هم شدی خدا یکی یار یکی. برو زندگی کن دختر جان .الان موقع پایبند شدن آخه؟

چند دقیقه ای در سکوت مطلق گذشت تا بغضش ترکید.

+++

داستان الهام گرفته از روزگار واقعی دوستی ست که به من اعتماد کرد. می داند که احساسش را نوشته ام. به نظرش کار خوب از آب در آمده است.

بزن باران خدا بازیچه ای شد , که با آن کسب ننگ و نام کردند

jazbeh — Sun, 22 Nov 2009 06:03:56 GMT

+ شرح حال +

از جمعه بعد از ظهر ملبورن بارندگی ست. آخر هفته ی آفتابی نداشتیم در روزهای آخر بهار , اما بهشت را در زیر باران دیدم. ریز ریز می آید و بی توقف. همه چیز را می شوید...

عصر آرام یکشنبه است من کنار پنجره ام "حبیب " گوش می دهم. عجیب دلم هوای وطن کرده است ... و چقدر این ترانه ی ماندگار, امروز برای ایرانمان معنا دارد. غمی عجیب مهمانم کرده. همه ی خبرها و عکس ها و اتفاقات در ذهنم مرور می شوند. یاد همه ی دوستانم می افتم. حرف هایی که در 21 روز سفرم به ایران شنیدم. چیزهایی که خبرها نمی نوشتند... دوباره پر از نفرت می شوم. پر از فریادی که می خواهد گلو را پاره کند. پر از بغضی که نمی ترکد. مشت هایم گره می شوند و احساس می کنم چقدر آرزوی دیدار کشورم را پس از باران دارم...آیا به نسل ما این رویا محقق می شود؟

بزن باران بهاران فصل خون است

بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران و شادی بخش جان را
بباران شوق و شیرین کن زمان را
به بام غرقه در خون دیارم
به پا کن پرچم رنگین کمان را
بزن باران که بیصبرند یاران
نمان خاموش! گریان شو! بباران!
بزن باران بشوی آلودگی را
ز دامان بلند روزگاران
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

وقتی آدم lost می شود(2)

jazbeh — Fri, 20 Nov 2009 01:52:33 GMT

مطالب زیر نقد شخصی خودم از سریال Lost است . پس از دیدن مصاحبه ها با کارگردانان و عوامل فیلم و خواندن review ها در اینترنت !

ایده ی اصلی پشت سریال ، ساخته شده برای کانال ABC تلویزیون آمریکا , ساختن داستانی بوده که زندگی نجات یافتگان از سانحه ی هوایی را در یک جزیره را نشان دهد. که خب ایده ی تکراری بوده. اما اینکه رنگ تازگی به سریال می بخشد که 16 میلیون تماشاگر را در 2005-2004 پای تلویزیون بنشیند, چگونگی این جزیره ی اسرار آمیز است - فیلم برداری شده در یکی از جزایر حاره ای هاوایی - اینکه جزیره ساکنان بومی دارد که راز بودن آنها و اینکه چه کارهایی می کنند , معلوم نیست. ابر متحرک سیاه رنگی به نام "هیولا" در جزیره زندگی می کند که آدم ها را می کشد. یا بیماری خاصی در جزیره هست که اگر کسی مبتلا شود , به خط پایان می رسد. نکته ی دیگر پیچیدگی شخصیت های اصلی نجات یافتگان است که با داستان به موازات زندگی گذشته ی آنها را شرح می دهد و دلیلی که هرکدام از آنها در آن پرواز خاص بوده اند.

من شخصا ایده ی جزیره ی اسرار آمیز با آنهمه پیچیدگی هایش را دوست نداشتم. خصوصا که از فصل 3 به بعد بومیان جزیره با ان ازمایشگاهها ی مجهز خیلی ماجرا را کشدار و بی معنی می کنند. دلیل از دست رفتن محبوبیت سریال در سال های 2006 تا 2009 همین موضوع ذکر شده است .

اما ایده ی جمع کردن شخصیت های متفاوت با قابلیت ها و پیچدگی های خاص خیلی دوست داشتم. مخصوصا اینکه هرکدام از آنها گره ی کوری در زندگی داشته اند که سوار هواپیما می شوند و بعد هم سقوط می کنند وسط این جزِیره ی ناکجا آباد... در زمان صولانی که منتظرند کسی برای نجات آنها بیاید , این گره های کور خود را نشان می دهند. هرکسی در درون خودش به این نتیجه می رسد که پرتاب شدن در این جزیره دلیل گمشدگی انها در زندگی های شخصی و اجتماعی اشان است. به طور خلاصه چند تا ی معروف را توضیح می دهم.

Jack: جراح جوان معروف که پدرش را بخاطر مصرف مشروب حین جراحی رسوا می کند که پدر باعث مرگ بیمار شده است .حیثیت و اعتبار جراح قدیمی از دست می رود. پدر به استرالیا می آید و آنجا در عین گمنامی می میرد. او که تابوت پدر را در هواپیما به همراه دارد, احساس گناه را تا مدت ها با خود حمل می کند. هرچند خود پدر او را اینگونه در زندگی بار آورده که همیشه درست عمل کند. جک تبدیل به رهبر گروه می شود بخاطر تحلیل درست و عقلانی شرایط. اما آنچه که در جزیره اتفاق می افتد گاه با عقل انسانی جور در نمی آید. اما او هرگز این باور را نمی پذیرد. و همیشه به دنبال راه حل های منطقی است . او پزشک فوق العاده متعهدی است که فقط برای نجات بیمارانش احساساتی می شود. این نگاه باعث می شود همسرش او را ترک کند.

Kate: دختر جذاب و بسیار باهوش ناپدری ش دائم الخمرش را در خانه زنده زنده می سوزاند. چرا که از سن 5 سالگی شاهد بوده که مادرش پدر پلیس و مردمی اش را بخاطر این مرد ترک می کند. مرد هر شب مست به خانه می آمده , مادر کیت را ابتدا کتک می زده بعد هم با هم می خوابیدند. کیت که با نفرت از حقارت این زندگی بزرگ می شود , فکر می کند که بخاطر نجات مادرش , قتل ناپدری را به گردن می گیرد. هرچند وانمود می کند که اتفاقی خانه در آتش سوخته. اما مادرش او را لو می دهد که چرا که او عاشق این موجود بوده ... کیت سال ها با اسم های مختلف فراری بوده. به استرالیا می آید. در شهر های مختلف زندگی می کند. این میان با اسم مستعار ازدواج می کند, شوهرش را ترک می کند چرا که می داند نمی تواند مادر کودکان او باشد. برای دیدن مادرش, دست به دامن دوست پسر دوران نوجوانی اش می شود که دوباره مادر او را لو می دهد و این میان دوست پسر هم کشته می شود و او دستگیر. در آن هواپیما کیت با دست بند بازداشت پلیس امریکا بوده که بالای 20 سال زندان منتظرش بوده. اما سانحه ی هواپیما او را نجات می دهد. از زیبایی های شخصیت کیت این است که بسیار با خودش و احساساتش صادق است . او عاشق جک است اما تیپ جدی و مسئولیت پذیر و درست جک با شخصیت سرکش و دمدمی مزاج و تحصیل نکرده ی کیت جور در نمی آید.

Sewyer: آمریکایی ناآرام خوش تیپ زنباز که همیشه از همه سو استفاده می کند. دلیل این شیوه ی تقریبا حیوانی این زندگی اتفاقی ست که در کودکی او افتاده است . مردی مادرش را فریب می دهد. پدر متوجه می شود , ابتدا مادر را می کشد بعد هم خودش را. Sewyer برای انتقام تبدیل به شخصیت همان مرد می شود. چرا که می خواهد او را پیدا کند و با دست ها ی خودش بکشد. در این میان زنان بسیاری را فریب می دهد. درآخر ردی از آن آدم در استرالیا پیدا می کند.اما وقتی او را می کشد -اولین قتل مرتکب شده در زند گی - متوجه می شود که اشتباه گرفته است. دولت استرالیا او را از کشور اخراج می کند بخاطر نابه سامانی هایی در کلاب ها و مراکز عمومی به وجود می آورد. در آن هوایپما در راه بازگشت به خانه بوده ناکام از کشتن قاتل پدر و مادر, که سانحه اتفاق می افتد. شخصیت او برایم بسیار جالب بود چراکه همیشه می خواست بد باشد. با خوبی و دوست داشتن آدم ها می جنگید. در فصل اول خیلی از شخصیت های منفور داستان است که اتفاقا عاشق کیت می شود. از طرفی کیت هم را راز او را می فهمد و می داند که او ذاتا آدم بدی نیست , با او گرم می گیرد. این میان تلاش های جک و سویر برای دست یافتن به کیت جالب است . دختر باهوشی مثل کیت هم این میان هر دو را می خواهد. اتفاقا در زمان های مختلف به هر دو هم می رسد.

John Lock: من عاشق این شخصیت بودم. خیلی کم پیش می آید که در فیلم ها از کاراکتری تا این حد خوشم بیاید. جان یک انسان عادی در چهل سالگی با باورهای عادی. اما توالی حوادث زندگی اش از او انسانی ارام ساخته که دیگر به دنبال هیچ چیز نیست. ارزو یا نفرت از هیچ چیز و هیچ کس ندارد. او در یک یتیم خانه بزرگ می شود. ذهن بسیار تحلیل گر و قوی دارد اما به جای رفتن به دانشگاه , کار ساده ی بسته بندی را انتخاب می کند. در میانسالی است که مادر دیوانه اش پیدا می شود که ردی از پدر به او می دهد. مرد پولدار و بانفوذی که تا کنون زن های بسیاری از جمله مادر جان را فریب داده است - همان مردی که مادر ُSweyer فریب داده است - John که شخصیت پشت پرده ی پدر را نمی شناسد به او نزدیک می شود خوشحال از اینکه حالا او هم خانواده ای دارد. اما پدر نقشه ی گرفتن کلیه ی او را داشته. جان احساساتی می شود این کار را می کند و بعد پدر در خانه اش را برای همیشه به روی او می بندد. جان یک سوال بزرگ در ذهن دارد که چرا پدرش اینکار را با او -فرزند خودش- کرده است. برای یافتن پاسخ همه جا این مرد را دنبال می کند و مزاحمش می شود. می بیند که چه آدمی با گرفتن کلیه ی او به زندگی حیوانی خود ادامه می دهد. در یکی از این کش مکش ها , پدر او را از طبقه ی هشت به پایین پرتاب می کند. جان برای همیشه فلج می شود...

تنهایی عمیق و رنج های منحصر به فرد جان , از او آدم متفاوتی می سازد.چهار سال روی ویلچر , عایدی از طرف دولت , نه دوستی , نه عشقی در اطراف...او شروع می کند به دنبال کردن رویاهایش. اینکه می خواهد روزی در یک مکان اسرار آمیز باشد. برای یک سفر تفریحی به استرالیا می آید. اما رئیس تور او را با خود نمی برد که چرا که باور نمی کند او با ویلچر بتواند از این سفر لذت ببرد. جان فریاد می زند که هیچ وقت به من نگو کاری را نمی توانم بکنم! در آن هواپیما جان افسرده و ناامید در راه بازگشت به خانه بوده که سانحه او را به جزیره جان می تواند راه برود بعد از چهار سال!

... اسم کاراکتر جان از یک فیلسوف گرفته شده. در توالی حوادث جزیره او تنها کسی ست که ایمان راسخ به جزیره دارد. با جک اختلاف نظرهای فراوان دارد چرا که می داند نگاه جک به مسایل علمی ست. بر عکس جان همه چیز را باور می کند بی آنکه دنبال دلیل بگردد.

حرف زیبایی که جان به هرکدام از شخصیت ها به نحوی می گوید این است :"این جزیره به تو همان چیزی را می دهد که به دنبالش هستی." برای همین است که هیچ وقت جزیره را ترک نمی کند حتی زمانی که امکان نجات پیش می آید.

+++

خیلی نوشتم. می دانم. صبح حمعه ی داغی ست.34 درجه حرارت! اینگونه نوشتن و تحلیل کردن را دوست دارم.این سریال برایم ارزشمند بود وقتی بعد از هر اپیزود فکرم شروع به طرح سوال می کرد. مفهوم جزیره در زندگی ما چیست ؟ کجای این زندگی گم شده ایم که هیچ کس هم نمی تواند پیدایمان کند؟ چه چیز واقعی را در زندگی دنبال می کنیم که اگر به آن برسیم دیگر از جستجو دست برمی داریم؟ آدم هایی که در خط تیره ی زندگی ما می آیند , چه نقشی در شدن ما دارند؟ ایا جایی کاری هست که باید انجام دهیم تا از گمگشتگی نجات یابیم؟ ایا جزیره ی هست که ما بدان تعلق داریم؟ باید پیدایش کنیم؟

در نقد هایی که خواندم , این جنبه های داستان کمتر مورد توجه قرار گرفته است . زندگی روزمره با کارهای هر روزه , تحصیل , کار, خانواده , عشق , دوستان , خوردن , خوابیدن , لذت , درد ...همه چی در این کلکسیون رنگارنگ هست . اما آیا زندگی یعنی همین؟...

من دستم را بالا می گیرم!

وقتی آدم lost می شود (1)

jazbeh — Tue, 10 Nov 2009 17:54:09 GMT

+ در عبور +

فصل چهارم سربال Lost را هم تمام کردم. می توانم فصل پنجم را که تازه روی DVD اینجا آمده است , دنبال کنم. گوبا فصل ششم تازه پخشش از تلویزیون آمریکا تمام شده است و فصل هفت و هشت در حال پخش است. در ویکی پدیا خواندم که فصل 9 هم سال 2010 می آید!!!

اما من دیگر داستان را دنبال نمی کنم. دلیل اینکه چرا جریان فیلم تا این حد کشدارررررررر است, شاید فقط بخاطر جذب مخاطب باشد. Lost یکی از پر بیننده ترین سری های تلویریونی سال های اخیر است. اما به اعتقاد من - به عنوان یک مخاطب عادی که برای دنبال کردن سریال های تلویزیونی دلیل محکمی احتیاج دارد - داستان از فصل اول به بعد جذابیت اولیه ی خود را از دست داد و توالی عجیب و غریب حادثه ها, ورود شخصیت های جدید فقط برای سرگرم کردن مخاطب بود. هرچند تکه های گمشده ی Puzzle کم کم کامل می شود , داستان جذاب می شود. اما یک سوال بزرگ اینجاست که چرا اصولا اینقدر ماجرا کش پیدا می کند؟

هنوز نقدهای فیلم را نخوانده ام - گرفتاری های دانشگاه ادامه دارد- اما امروز می خواهم قسمتی از تحلیل خودم را از ماجرا بنویسم.

ماجرای Lost به طور خلاصه این است که پرواز شماره ی 815 شرکت Oceanic از مقصد سیدنی به لس آنجلس دچار سانحه می شود. خلبان که از شش ساعت قبل ارتباط خود را با برج کنترل از دست داده بوده , در حال پرواز به سمت جزیره ی Fiji - منطقه ی بسیار زیبایی در اقیانوس آرام نزدیک استرالیا - بوده است که سانحه اتفاق می افتد. هواپیما دو نیم می شود و سر آن به یک سمت جزیره ی اسرار آمیز می افتد و ته آن در سمت دیگر جزیره. نجات یافتگان - 48 نفر ته نشین هواپیما - به امید اینکه گروه های کمک هر لحظه سر خواهند رسید , در ساحل یک هفته ای به انتظار می نشینند. غافل از اینکه این یک جزیره ی عادی نیست و حساب اتفاق ها با تعریف های دنیای بیرون فرق می کند. داستان با تلاش های مختلف نجات یافتگان برای ارنباط با دنیای بیرون ادامه پیدا می کند. کم کم ساکنان دیگر جزیره - زنی که 16 سال در جزیزه گم شده است یا جنازه های انسان هایی که با انواع وسیله ها دچار سانحه شده اند - این باور را به نجات یافتگان می دهد که هیچ راه فراری از جزیره نیست. هرچند پیچیدگی های داستان از فصل دو , با ورود The others - گروهی که در جزیره دارای امکانات ارتباطی با دنیای خارج هستند - بیشتر می شود. شخصیت پشت شخصیت به داستان اضافه می شود . حرف حساب The others این است که کسی که از راز این جزیره آگاه است نباید از آن خارج شود. آنها با انتخاب خود به جزیره آمده اند و از زندگی در آن خوشحالند. این میان کش و قوس زیادی بین نجات یافتگان و دیگران پیش می آید.در پایان فصل چهارم , پس از حوادث بسیاری که برای شخصیت های متعدد اتفاق افتاده , شش نفر از نجات یافتگان پس از 90 روز از جزیره خارج می شوند این در حالی که جلوی چشم در هلوکوپتر آنها جزیره محو می شود!!! آنها قراری با یکدیگر می گذارند که از جزیره و آنچه در این 90 روز اتفاق افتاده چیزی به دنیای بیرون نگویند. چرا که با شناخته شدن جزیره ای که دیگر انها هم جای جدیدش را نمی دانند,جان دیگر افراد ساکن آن به خطر می افتد. اما در انتهای فصل چهارم , هر کدام از این شش نفر در زندگی واقعی پس از سه سال دچار مشکلات فراوان می شوند. چرا که در قبال آدم هایی که در جزیره پشت سر مانده اند, احساس مسئولیت می کنند. و قانون برای برگشتن به جزیره این است که هر شش نفر با هم برگردند. احساس می کنم باقی داستان در فصل های بعد تلاشی ست که این افراد برای برگشتن می کنند و اینکه دوباره چه اتفاق هایی خواهد افتاد...

اینکه فقط خلاصه داستان تا فصل چهار به زبان خودم بود!!! در پست بعدی نقدم را هم می نویسم.

+++

پست قبلی را کمی تلخ نوشتم. خودم می دانم.بگذارید به حساب "روز مبادایی که کم می آوری"

+++

من همچنان سعی در رفع مشکل ناخوانی وبلاگ هستم. نمی فهمم چرا رنگ نوشته ها برای شما مشکی است!؟!من رنگ سفید اینجا می بینم!!!! لطفا بیشتر نظر دهید که مشکل را با هم حل کنیم.

سیلی

jazbeh — Mon, 09 Nov 2009 13:59:17 GMT

+در عبور... +

کتاب را تمام کردم.

داستان در سال 1946 در لندن اتفاق می افتد. زن سی ساله ی نویسنده ای که طی دربافت نامه های متعددی که از ساکنان یک جزیزه ی بین مرزی فرانسه و انگلیسی, علاقه مند به نوشتن کتاب درباره ی روزهای اشغال جزیره توسط آلمان ها در جنگ جهانی دوم می شود. نیمی از داستان زمانی اتفاق می افتد که او به جزیره می رود و با ساکنان جزیره زندگی می کند.

در میانه ی روایت روزهای اشغال, جریان زندگی Juliet هم عوض می شود. او زندگی لندن را رها می کند و در جزیره می ماند نا برای همیشه نویسنده باقی بماند. او سرپرستی کودک Elizabeth قهرمان زن جزبره که به دست نازی ها کشته شده را به عهده می گیرد و با Dawsey , اولین کسی که از جزیره برای او نامه نوشت , ازدواج می کند.

بیشترین جذابیت کتاب برایم نحوه روایت آن بود. داستان با نامه نگاری های Juliet به دیگران و دیگران به او جلو می رود. هیچ راوی داستان انسانی یا دانای کل ندارد. بنابراین آدم ها و موقعیت ها از دیدگاه های مختلف بررسی می شوند. نقطه ی دیگر قوت داستان تراژدی هایی ست که در زمان اشغال آلمان ها اتفاق افتاده است. بلایی که سر زنان و مردان کارگر می آوردند, الخصوص زنان... , دور کردن کودکان از خانواده ها به مدت سه سال, گرسنگی و قحطی خود سربازان آلمانی که به گوشت گربه و سگ متوسل می شدند و...

لحن شیرین نامه ها و چاشنی ظنز آنها , خصوصا در بخش اول , سرخوشی خاصی به خواننده می دهد. گو اینکه از نیمه ی سوم کتاب که Juliet قهرمان اصلی کتابش - الیزابت - را پیدا می کند و خواستگار سمج پولدارش بخاطر کودک الیزابت رد می کند, داستان جذابیت اولیه اش را از دست می دهد. من آخر داستان را دوست نداشتم. همه چیز خیلی سریع اتفاق می افتد. همه چیز هم به خوشی ختم می شود. شتابزدگی بدی در بخش های پایانی کتاب است .

متاسفانه ی نویسنده ی کتاب - Marry Ann در سن 70 سالگی - بخاطر بیماری و کهولت نمی تواند کتاب را تمام کند. خواهرزاده ی او به کمک می آید و بخش های پایانی را تکمیل می کند. نویسنده در سال 2008 پیش از انتشار کتاب از دنیا می رود...

+++

شب تبداری است. هوا خیلی گرم شده است. کسلم...دلم می خواهد تمام شب بیدار بمانم و بنویسم و بخوانم . اما گیوتین تکمیل پروژه آزادی ام را گرفته است. از اینهمه اجبار خسته ام...امروز با استاد راهنما کمی قیل و قال کردم...بعد رفتم یک ساعت کافه ی مجله ها نشستم و مجله های ادبیات را ورق زدم.

+++

بابا دارد ماشین را از در خانه بیرون می برد. مامان دارد از پله ها پایین می رود. صدایم می کند :

- لیدا جان , شام را برای بابا بگذار. مهراد حالش خوب نیست .من پیش لینا امشب می مانم.

ترق! صدای در حیاط بود.

و منم. تنها در خانه ای بزرگ. با میز صبحانه ی جمع نشده. سرم از کم خوابی شب قبل درد می کند اما دیگر هم نمی توانم دوباره بخوابم.

منم و تمرین دوباره ی زبان. منم و چک کردن ایمیل ها که شاید خبری از محل کاری , دانشگاه آن ور آبی برسد. منم و نگرانی برای مهراد. منم و احساس ناامنی در میان گرفتاری های خانواده. منم واحساس اینکه هیچ گاه نمی توانم سد زبان را بشکنم. منم و انتظار که دوستی یادم کند... راستی چرا همه ی دوستانی ست که حالا خیلی زود به زود در غربت یادم می کنند, آن روزها نبودند؟!!.منم و تنهایی...تنهایی عریان بدون عشق...

+++

نه! اینجا به اندازه ی روزهای ایران ناامید و تنها نیستم...

+++

این ها برای خودم نوشتم. برای اینکه یادم بیاید از کدام درجه ی تنهایی و ناامیدی, به همان روزن امید دل بستم.

این ها را برای تویی نوشتم که فکر می کنی چقدر راحت این روزهای به ذن تو آفتابی را ملاقات کردم.

این ها نوشتم که چرا که می دانم تو هم مثل من دنیا را کوچک به اندازه ی پنجره ی اتاقت می بینی و غمت را بزرگ تر از همه ی آدم ها...

این ها نوشتم برای اینکه سیلی محکمی به خودم بزنم.

پ.ن : دوستانی گله از ناخوانایی وبلاگ کرده اند. پیشنهادم این است که ویلاگ با browser firefox باز کنند. من طراحی صفحه را با آن کرده ام و مشکلی در اینجا نمی بینم.Internet Explorer ساختار یعضی از وب سایت ها را به هم می ریزد. ایران هم که بودم از IE فرار می کردم. به عنوان یک مهندس کوچک کامپیوتر از من بپذیرید که browser خود را به طور کلی عوض کنید.نسخه ی رایگان را می توانید از اینترنت دانلود کنید. اگر مشکل همچنان ادامه داشت, طراحی قالب را عوض می کنم.

خبری نیست

jazbeh — Tue, 03 Nov 2009 06:09:56 GMT

+شرح حال +

این روزها کتاب می خوانم و فیلم می بینم. Lost که مثل اعتیاد رهایم نمی کند. می خواهم بدانم آخر این ماجرای کشداررررررررر چه می شود! season اول که تمام شد به فکر پشت داستان احسنت گفتم. به شخصیت پروری و توالی اتفاق ها . اما از واقعا چرا کاری که به ان زیبایی شروع شده با این همه دگرگونی و ماجرا در ماجرا دنبال شود؟...دارم نقدهای سریال را هم دنبال می کنم.

اما کتابی که می خوانم, کمال لذت و رنج را به همراه دارد. خواندن جنایات نازی ها در 1944 در دهکده ی لب مرز فرانسه از زبان ساکنان دهکده , هر لحظه پر و خالی ام می کند.به زودی تمام می شود . نقدی بر آن می نویسم.

+++

قالب وبلاگ را هم عوض کردم. از زمینه ی مشکی کامل درش آوردم اما بخاطر زیبایی گل زرد , رنگ مشکی را هنوز می خواهم...

وقتی احساس می کنم

jazbeh — Wed, 28 Oct 2009 01:11:32 GMT

نشسته ام در State Library. ایام امتحانات دانشگاه هاست و هر جا نگاه می کنی جزوه ، کتاب و لپ تاپ باز است و جوانی سری مشغول در آنها! کتابخانه دانشگاه خودم اگر از 9.30 صبح دیرتر بیایی , یک میز خالی پیدا نمی کنی!!!

امروز پناه آوردم اینجا.گرچه 10.30 صبح اینجا هم پر بود اما هم زیستی با قفسه های پر کتاب در این ساختمان قدیمی و زیبا حس و حال قشنگتری از راهروهای تاریک کتابخانه ی RMIT می دهد. خوشبخت من که فقط یک امتحان دارم سه روز دیگر! بگذریم که هنوز شروع نکرده ام و خدا می داند پاس می کنم یا نه!

دیروز حالم عجیب بد بود. رفته بودم استادم را ببینم که پیشرفت پروژه را نشانش دهم .همکلاسی چینی ام آنجا بود. این ترم سه تا درس با هم داشتیم . یادم هست همیشه نیم ساعت دیر می آمد سر کلاس با هدفون گنده اش روی گردن . دانشجوی Honour است. یعنی دانشجویی که دوره ی لیسانسش را در همین دانشگاه تمام کرده . یک سال اضافه می گیرد که ترم دومش باید تز بدهد. بعد می تواند برای phd اقدام کند. اصطلاحا shortcut فوق لیسانس است . می گویند وزارت علوم ایران این مدرک را قبول ندارد. من اصلا دلیلش را نمی توانم بفهمم. Honour یعنی دانشجویی که خیلی در دوره ی لیسانس نمرات بالایی گرفته. یعنی دانشجویی که دارد یک ترم درس های فوق می گذراند و ترم بعد تز می دهد. یک سال پر از فشار و استرس. حالا دانشجوی فوق در یک سال و نیم یا دوسال این مسیر را می رود. انگار کیفیت کار برای ارزیابی مهم نیست. باید حتما درازای مسیر به حد کافی باشد!!!

بگذریم. این همکلاسی محترم از آنجایی که پسر هستند و این عادت آقایون است که خودشان را بزرگ کنند , شروع کرد از تمرین تحویلی های یکی از درس ها صحبت کرد. اینکه آقا دو روز دیر تحویل داده و نمره ی 90 هم گرفته!!! من اول خندیدم. هر یک روز تاخیر 10 درصد نمره کم می شود. به اضافه اینکه سر همین تمرین , شب پروژه برنامه ی من و هم گروهی کار نکرد!!! یعنی اجرا نداشتیم!!! وقت هم نبود که اشکال را پیدا کنیم. روز بعد رفتم به استاد درس, مشکل را گفتم و یک روز تمدید خواستم تا ایراد را پیدا کنم. استاد هم که چینی تشریف دارند , بسیار جوان و همین چهار پنج سال پیش مدرک Phd را گرفته اند , گفت که تمدید ندارم و اگر دوباره روی برنامه کار کنم 10 درصد از نمره ی کل کم می شود...ما هم عطایش را به لقایش بخشیدیم.یادم هست آن موقعproposal اولیه ی تزم بود و به درس های دیگر اهمیت نمی دادم.

دیروز احساس کردم چقدر راحت حقم ضایع شده است . اما از این ماجرا خیلی ناراحت نبودم. بیشتر ازاین ناراحت بودم که نمی توانستم کاری کنم که حقم را بگیرم. باید دوباره می رفتم با استاد چینی صحبت می کردم. با مشاور درسی هم قبلا صحبت کرده بودم و او هم کاری نکرده بود.خلاصه من و هم گروهی ام نمره ی پایینی گرفته بودیم و آن همکلاسی زرنگ چینی 90!

نمی دانم با اینهمه آسمان و ریسمان بافتن , توانسته ام حالم را توضیح دهم یا نه. شاید فکر کنی خب که چی؟ اما اگر به کلیت ماجرا نگاه کنی , به عمق نارحتی امم پی می بری.

دیروز بعد از صحبت با او از دانشگاه زدم بیرون.حالم بد بود. رفتم خانه و به پیشنهاد یکی از دوستانم فیلمRatatouille را دیدم. محصول 2007 Pixar کامپانی. داستان موشی که به دنبال استعداد و علاقه ی خود می رود و آشپزی می کند در یکی از معروف ترین رستوران های پاریس متعلق به آشپز بزرگ Auguste Gusteau که پیامش در زندگی این بود که

Everyone can cook!

یکی از زیباترین و هیجان انگیز ترین کارتون هایی بود که تا کنون دیده بودم . با گرافیک عالی و دیالوگ های محشر. چیزی که بیشتر از خود داستان تحت تاثیرم گذاشت , صحبت های کارگردان و نویسنده فیلم - دارنده ی جایزه ی اسکار برای نویسندگی و کارگردانی The Incredibles - در انتها بود.Brad Bird می گفت : ما باید سعی کنیم توجه مردم را طوری جلب کنیم که چیزها را احساس کنند نه چیزهایی که واقعا هستند.

People should feel the things rather than what they really are

در صحنه ای از فیلم , Remy (موش قصه ) دارد توت فرنگی و پنیر را مزه می کند. بعد این دو طعم را با هم قاطی می کند. به حتی این صحنه قابل لمس است که دلت همان موقع توت فرنگی و پنیر می خواهد!!!!

دلم می خواست من هم این توانایی را داشتم که به استادم , مشاورم و همکلاسی ام نشان دهم که چقدر برای برنامه زحمت کشیدم و لیاقت نمره ی بالا را دارم. دلم می خواست می توانستم آنها را متقاعد کنم که چیزهایی هست که با معیارهای شما جور در نمی آید اما وجود دارند. احساس می شوند.اما اینجا در این دانشکده ی مهندسی خشک , خیلی ها هستند که این چیزها را نمی فهمند. خیلی های هستند که جز دو دوتا چهارتای زندگی , منطق دیگری را نمی فهمند. این وسط اگر کسی تقلب هم کند , جواب برایش دارند. اگر کسی خطا هم کند به حد کافی مجازاتش می کنند!!!

خیلی نوشته ام ...اما انگار سبک شده ام. بگذار کسانی که فکر می کنند زرنگند و قدرت دارند , کمی از روزگار را بتازند. قرار نیست همه ی روزگارم با این اشخاص بگذرد.از اینکه دیگر مجبور به تحمل این قبیل آدم ها نیستم خیلی خوشحالم !

پینوشت : فیلم را از دست ندهید!

خوشی های کوچک

jazbeh — Mon, 19 Oct 2009 09:56:56 GMT

+ شرح حال +

تا نیمه های شب کتاب خواندم. کمی فارسی کمی انگلیسی. با آنکه خوابم می آمد قهوه پشت قهوه که نخوابم. انگار می خواستم به شیوه ی خودم جشن بگیرم. آزادی ام را. سه ترم فوق لیسانس تمام شد. هر چند یک امتحان و گزارش های آخر مانده اما تدریس و کلاس های درس تمام شد. ترم آخر هم تز است که خدا می داند چقدر قراراست فشار بیاورد. برای نوشتن یک proposal پنج صفحه ای , یک ماه وخورده ای می دویدم. حالا خوب خوب می فهمم چرا آنقدر حوزه ی تحقیق در اینجا ارزش دارد. چرا اینقدر Phd جدی است و سخت قبول می کنند. 200 صفحه نوشتن ...تصورش هم سر درد می آورد. همه چیز باید از ذهن تو باشد. راحت بگویم کار هرکسی نیست. به قول خودمان پوست آدم را می کنند...آنطرف قضیه این است که باید جدی دنبالش باشی. عاشق باشی در حوزه ای که می خواهی مطالعه کنی..حرفی ست در دلم که باید بگویم تا سبک شوم.خیلی کم دانشجوی ایرانی مشتاق تحقیق دیدم. خیلی زیاد هستند که می خواهند ادامه دهند یا دارند با بورسیه ادامه می دهند اما اصلا عاشق نیستند. کلاس کار و مدرک را مهم می داند....و جالب که فقط این خلا را در ملیت خودم دیدم...چه همکلاسی های موفقی از ملیت های دیگر داشتم که اصلا تحقیق را نمی خواستند . با آنکه بورسیه راحت می گرفت اما خودش تحقیق را دوست نداشت. حالا کلاس و مدرکش to hell!...

بگذریم که دوباره درد دلم باز می شود و در اخر هیچ چیزی به دنیا وآخرتمان اضافه نمی کند.

" من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم ، حرفی از جنس زمان نشنیدم"

در ادامه ی جشن آزادی , امروز رفتم Sydney Road. خیابان معروف به ترک ها و عرب ها. مسلمان زیاد دارد.از خوشی مردم که محصولات ایرانی را در سوپر مارکت ها دیدم. ترشی یک و یک , رب تک دانه , نبات زعفرانی , پشمک حاجی عبدا... از همه خوشمزه تر قطاب ها و شیرینی ها ی دانمارکی های ایران. همان هایی که بابا از بلوط می گرفت. من عاشقشان بودم. آمدم خانه و با انواع ادویه هایی که بوی ایران می داد , ته چین مرغ درست کردم...هه هه هه ...منتظری دوستی هستم که بیاید و در شادی ام با غذای ایرانی شریک شود.یاد خانه ی مشهد و الهام با آن ته چین های محشرش به خیر.من و زهرا دراز به دراز پای سفره می افتادیم!!!!

پینوشت : می دانم خیلی پرت و پلا نوشتم .اما آنقدر که ترم گذشته اتفاق های بزرگ و حجم درسی سنگین , روحم را فرسایش داده بود , احتیاج داشتم تا اینطوری روزمرگی را تجربه کنم .

تا بعد که جشنم تمام شود و به خود واقعی ام برگردم.

+++

یه چیزی الان یادم آمد که می خواهم اضافه کنم. دقیقا هفته ی پیش همین موقع تو کتابخانه دانشگاه نتیجه ی یکی از تمرین تحویلی های تحقیقم آمد. آنی نبود که انتظار داشتم.خیلی سرش وقت گذاشته بودم.حالم گرفته شد. آنقدر که احساس کردم دیگه رمق ندارم ادامه بدهم .باید همان شب یکی دیگه از تمرین تحویلی ام را تمام می کردم. یادمه گریه کردم. ارام و بی صدا. یادمه احساس می کردم الانه که خفه شم. یادمه می خواستم تو کتابخانه جیغ بکشم. نمی توانی تصور کنی چقدر می تواند درس ها با مشکلات غربت قاطی بشه واز تو یه چیزی بسازه که اصلا نیستی. تنها کاری که کردم به یکی از بهترین دوستانم -دانشجوی دکترا - ایمیل زدم. برایش حالم را توضیح دادم .ازش خواستم فقط چیزی بگه که من را آرام کنه .گفتم از وضعیت خودش بگوید . متن زیر قسمتی از ایمیل اوست.

At the moment in my life I feel very strange. I see a bit of light "at the end of the tunnel" but still there's a long way to go I feel. Sometimes I feel I only have to do very little and it's easy... sometimes I feel the exact opposite. Everyone says that it's normal. But I remember this feeling even from my undergrad times. When I used to pick up an assignment to my hand it feels like the world is going to end but when I keep doing it, I even manage to put finishing touches and polish it before submitting. But the work I'm tackling right now is big... it needs much deeper focus and long term planning... something I'm doing for the first time in my life

صداقت همین نوشته و واقعیت پشت آن کافی بود تا مرا از آن سقوط نجات دهد...

ماجرا همین یک هفته ی پیش بود.خواستم لذت درک لحظه های سخت را با شما در میان بگذارم..