+ پنجشنبه های پر جذبه +

از خودم خجالت مي كشم.

از نگاهي كه نسبت به او داشتم.از باور كاذبي كه نسبت به كتاب ها و انديشه هايم داشتم.

حالم بد است چون با انساني برخورد كرده ام كه تا چند ساعت پيش حس مي كردم نمي توانيم حرف يكديگر را بفهميم.اما امروزكه  به يكديگر رسيديم و ساعت ها بي دغدغه ي هيچ چيزبيروني ، با هم حرف زديم.

او سخن مي گفت و من بغض مي كردم.

او استدلال مي كرد و من حيرت زده بودم.

او زندگي را معني مي كرد و من شرم زده بودم.

پدرم را مي گويم.هم او كه تا چند ساعت پيش حائلي را بين دنياي خودم و او مي ديدم.هم كه او بار زندگي رادر تمام روزهاي سخت به تنهايي به دوش كشيده (وفقط يك همسفر ماندگار داشته ...مادرم ) و هرگز مثل من بي خيال از همه ي واقعيت ها ،فرصت آن را نداشته كه كتاب بخواند.كه برايش خودش فلسفه ببافد.كه وب لاگ بنويسد...

از خودم خجالت مي كشم كه مي خواهم معناي حقيقي زندگي را درك كنم اما از انسان هاي واقعي زندگي غافلم.او از معناي ايمان سخن مي گفت.شگفتا كه من سخنانش را در مقاله هاي روشنفكران امروز جامعه ام خوانده بودم.او ازتجربه ي شخصي اش از درك دروني خدا مي گفت و من بغض مي كردم كه اين همان ايده آل همه ي انديشه ورزان است كه خدا را در درون خود بيابند...او سه سال دور از ايران زندگي كرده و همين مدت كافي بوده كه به او ثابت كند "وطن آدمي تنها در قلب كساني ست كه دوستش مي دارند" با آنكه هرگز شعرهاي شاملو را نخوانده...جبر زندگي به او مجال دنيال كردن نظريات اصيل را نداده است اما او مثل همه ي پدران دنيا سال ها رنج كشيده تا امروز براي فرزندش اين فرصت را فراهم كند كه بي دغدغه ي نان ،بيانديشد...فارغ از هر زنده و باد مرده باد ،راه آزادي را جستجو كند.

دوچيز ذهن مرا عميقا به خود مشغول كرده.

اول آنكه من در مقابل زحمتي كه پدرم كشيده تا چنين فرصتي نصيبم شود ،مسئولم.بار سنگين مسئوليت را روي شانه هايم حس مي كنم...بي قرار مي شوم...در اتاق راه مي روم...در و ديوار اين اتاق مرا فشار مي دهد...چه دل نازكم وقتي فقط بعد از چند ساعت درس خواندن در روز و مثلا تنهايي درويش مسلكانه و ديدن فيلمي و خواندن كتابي ..احساس خستگي مي كنم!...كجاي اين زندگي اصيل است؟

دوم ارزش تجربه.گويي تجربه  در راه هاي معرفت شناسي حرف اول را مي زند.هزار بار خدا را در نظريات مختلف جستجو كنم وبحث كنم   انديشه كنم...اعتراف مي كنم كه نمي توانم به صراحتي كه پدرم امشب خدا را معنا كرد،برسم.

در چين و چروك چهره ي پدرم خستگي سال ها زندگي به ظاهر روزمره است ...اما در عمق نگاهش باور به معنا دار بودن زندگي ست. واميد ...بايد بودي و اميدواري مردانه اش را به فرداي زندگي مي ديدي.نه اينكه گوشه اي بنشيند و آرزو كند كه فرزندش روياهاي دورش برآورده كند....نه نه او هرشب به صبح فردا اميدوار است.باور دارد كه زندگي فردا برايش معجزه اي خواهد داشت.

از خودم خجالت كشيدم وقتي ازاندك ناملايمات محيط گله مي كنم ...وقتي بعضي روزها احساس ياس مي كنم ...حتي از اينكه تا امروز مي پنداشتم او تعريف مرا از زندگي نمي شناسد حال آنكه امشب همه ي باورهاي خودم را از زبان او شنيدم...